„Moim
zdaniem, dobry berneński pies pasterski jest- przez swe proporcje, przez
symetrię, przez swe eleganckie kolory i ich miłe dla oka rozłożenia na sylwetce-
najpiękniejszym psem, jakiego tylko można sobie wyobrazić. Wiele innych ras bywa
przez swe właściwości interesujące, ładne lub miłe, ale berneński pies pasterski
jest- może przez swą normalność- doskonały pod każdym względem. Nie jest wąsko
wyspecjalizowany, aż do jednostronności, we wszystkich swych cechach jest
harmonijny i przez to absolutnie wszechstronny jako pies domowy. (…) Berneńczyk
jest psem dość czujnym, choć nie rozszczekanym, zauważa wszystko, co dzieje się
w jego polu widzenia i daje dowody najwyższej inteligencji i rozwagi. Jest
bardzo przywiązany do człowieka, miły, wierny i jak wszystkie psy pasterskie
wyzbyty jakiegokolwiek fałszu czy podstępu. Jest odważny i nieustraszony, ale
nigdy agresywny. Wszystkie te cechy rasy ukształtowane były w ciągu wielu lat
praktycznej hodowli. Są typowe dla rasy i w najwyższym stopniu dziedziczne
”
Albert Heim
Wzorzec:
Berneński pies pasterski- Wzorzec FCI nr 45 z 27.02.1993r.
Kraj pochodzenia:
Szwajcaria
Użytkowanie:
pierwotnie pies stróżujący, pociągowy i zaganiający stada na farmach kantonu
berneńskiego. Dzisiaj wszechstronnie użytkowy i pies do towarzystwa
Klasyfikacja FCI:
grupa 2, sekcja 3 (pasterskie psy szwajcarskie), nie poddawane próbom pracy
Wygląd ogólny:
długowłosy pies użytkowy, trójkolorowy, mocny a przy tym zgrabny, harmonijnie zbudowany o silnych kończynach wzroście wyższym niż średni
Ważne proporcje:
wysokość kłębie do długości tułowia = 9:10; raczej zwarty niż długi
Zachowanie:
zrównoważony, czujny, reagujący bez lęku na rozmaite sytuacje dnia codziennego, oddany członkom rodziny, przyjacielski, pewny siebie w kontaktach z nieznajomymi, z natury łagodny o umiarkowanym temperamencie
Głowa:
mocna, mózgoczaszka widziana z przodu i z boku lekko zaokrąglona, przełom czołowy wyraźny, ale niezbyt mocny, bruzda czołowa niezbyt głęboka, silna, średniej długości kufa o prostym z profilu grzbiecie nosa. Trufla nosowa czarna, wargi czarne, niezbyt mięsiste i szerokie, dobrze przylegające.
Uzębienie:
kompletne i mocne, zgryz nożycowy
Oczy:
ciemnobrązowe, migdałowatego kształtu o dobrze przylegających powiekach
Uszy:
trójkątne o lekko zaokrąglonych końcach, wysoko osadzone, średniej wielkości, w spoczynku opadają dobrze przylegając do głowy
Szyja:
muskularna o średniej długości. Tułów: silny i mocny, klatka piersiowa szeroka i głęboka, sięgająca łokci o wyraźnym przedpiersiu, w przekroju szeroka i owalna; grzbiet prosty i mocny, lędźwie szerokie i mocne, zad lekko zaokrąglony, brzuch bez podkasania
Ogon:
mocno owłosiony, sięgający co najmniej do stawu skokowego, w spoczynku noszony nisko, w ruchu uniesiony do wysokości grzbietu lub trochę wyżej
Kończyny przednie:
rozstawione stosunkowo szeroko i równolegle, proste, łopatki długie, mocne i skośnie ustawione; z ramionami tworzą kąty umiarkowanie rozwarte. Przylegają do klatki piersiowej i są silnie umięśnione. Śródręcze prawie pionowe, mocne.
Łapy:
okrągłe, kocie, krótkie, o palcach dobrze wysklepionych i zwartych
Kończyny tylne:
widziane z tyłu proste i nie wąsko rozstawione. W stawach skokowych i łapach nie wykręconych ani na zewnątrz ani do wewnątrz. Ostrogi usunięte. Uda dość długie, szerokie, mocne i muskularne, dobrze kątowane w stawach kolanowych. Stawy skokowe dobrze kątowane i mocne.
Ruch:
wydajny, lekki i harmonijny, w każdej fazie. Długi wykrok tylnych kończyn, taki też posuw przednich. W kłusie kończyny proste i równoległe zarówno przodu jak i z tyłu.
Szata:
włos długi, gładki lub lekko falisty Umaszczenie: podkład soczyście czarny z ogniście rudymi znaczeniami na policzkach, nad oczami, na wszystkich kończynach na ogonie. Biel występuje na głowie w formie regularnej (symetrycznej) strzałki, biała łata o jednolitym kształcie obejmuje front. Pożądane białe łapy i koniec ogona. Niepożądane acz tolerowane są małe, białe łaty na karku i pod ogonem.
Wzrost:
psy- 64-70cm w kłębie, wysokość idealna 66-68 cm; suki- 58-66 cm w kłębie, wysokość idealna 60-63 cm.
Wady:
każde odstępstwo od wymienionych powyżej wymogów wzorca powinno być traktowane jak wada i oceniane jako wadliwe w zależności od stopnia.
Wady poważne:
tchórzliwość, agresywność, przodozgryz lub tyłozgryz, brak więcej niż dwóch P1, entropiom lub ektropium, nieprawidłowa górna linia, zapadnięty grzbiet lub przebudowany zad, zakręcony lub złamany ogon, cienka kość, szata lokowata. Znaczenia nietypowe: brak bieli na głowie, strzałka za szeroka (między białą strzałką a rudymi plamkami nad oczami powinna się ciągnąć czarna kreska). Biel na kufie nie powinna zachodzić powyżej kącików warg. Duża biała łata na karku, biała kryza. Biel na kończynach sięgająca wyżej połowy śródręcza i śródstopia. Znaczenia na głowie, szyi i froncie o rażącej asymetrii. Jasne („wronie”) oko.
Wady dyskwalifikujące:
rozszczepiona trufla nosowa,
błękitne oko, bielmo, krótki włos lub szata podwójna, maść inna niż
trójkolorowa, podstawowa maść inna niż czarna.
Źródło: Adam Janowski „Berneński pies
pasterski”
